Panorama zaandam by Tilemahos Efthimiadis

Rean­i­matie

Van onze redactie

bus177

Gis­ter­avond heb ik een cur­sus rean­i­matie gevolgd”, zei de pas­sagier, die vooraan zit.
„Oh ja? Dan ben ik zeker in veilige han­den als ik neerk­nal?” zei ik met een glim­lach.
„Hmmm,” klinkt het onzeker, „Doe dat alsje­blieft nou niet! En vooral niet in het verkeer!”

Was ik ook niet van plan, hoor!” luidt mijn antwo­ord, ” maar dat is het juist, toch? Nie­mand is echt van plan om ergens onverwachts neer te vallen.”
„Pre­cies,” zei ze merk­baar opgelucht, „nie­mand weet dat van te voren. Maar dan is het wel handig als er iemand in de directe omgev­ing is die wel ver­stand van han­de­len heeft.”
„Bent u daarom op cur­sus geweest?” moest ik vra­gen.
„Wel nee,” zei ze aarze­lend, „of eigen­lijk, ja”, zei ze beslist. „Ik zou er zelf niet achter aan gaan maar de gele­gen­heid was aange­bo­den door mijn baas, via de werkgever. Ik werk nl. bij een grote winkel. Ik was benieuwd, dus heb me vri­jwillig laten inschri­jven. Het duurde maar drie uurt­jes.”
„Echt, in zo’n korte tijd kan men dat alle­maal leren?” zei ik ver­baasd.
„Nou, dat is het, waar ik mee zit vanocht­end. Het is wel waar dat Ik er meer over weet dan de dag daar­voor, maar of ik cor­rect zou han­de­len in een nood­si­t­u­atie zon­der zelf in paniek te raken, daar heb ik nog mijn twi­jfels over. Ik ben over­nacht zeker geen super­held gewor­den of zo”, voegt ze lachend toe.
„Nee, maar direct 112 bellen lijkt me het meest ver­standige”, was mijn com­men­taar.
„Dat wel, ‚tuurlijk maar het is wel handig om eerst te vra­gen wat er is gebeurd en om te kijken of de per­soon nog bij bewustz­ijn is. Of die nog ademt. Dat helpt de ambu­lance­broed­ers met voor­berei­den. Ook om op uw tele­foon de micro­foon in te schake­len, om twee han­den vrij te houden en instruc­ties nog te kun­nen vol­gen, als nodig” zei ze opge­to­gen.
„Dat lijkt me logisch, maar ik heb ooit geho­ord dat het gemid­deld een kwartiertje duurt voor­dat een ambu­lance ter plekke kan zijn. Dan kan ik me voorstellen dat het dan lijkt alsof de tijd heel erg langzaam voor­bij gaat, vooral als u niet weet wat u alle­maal zou moeten en kun­nen doen om die per­soon te helpen.”
„Daarom juist zat ik nu hardop te denken, proberen alle nodige han­delin­gen op een rijtje te zetten”, antwo­ordde ze.
„Een soort ezels­bruggetje van maken”, opperde ik, „Als chauf­feur moet men bek­end zijn met PAMAN, een vol­go­rde van han­delin­gen bij calamiteiten, P voor per­soon­lijke vei­ligheid, A voor dat van anderen, M voor mark­eren van de plaats met een driehoeks waarschuwings­bord en dan de Alar­m­di­en­sten inschake­len voor­dat men Noodza­ke­lijke hulp kan ver­lenen.”
„Dat is wel een hand­ige manier van onthouden”, zei ze, „met rean­i­matie moet men eerst checken of de per­soon nog bij bewustz­ijn is en of die nog ademt. Als er omstanders zijn, moet u die vra­gen op te houden met fil­men, haha, en de nood­di­en­sten te bellen. Met speak­ers aan zodat u twee han­den vrij hebt en ook instruc­ties kunt horen en opvol­gen indien nodig. Daarna moet u de per­soon omrollen als ze op hun buik liggen anders belem­mert dat hun in ade­men. Dat is niet altijd makke­lijk; stel nou dat het iemand is die groter of zwaarder is dan uzelf. Bij de cur­sus kri­jgt men instruc­ties in hoe dat mogelijk is en dat moet echt gezien wor­den. Daarna begin­nen met het pom­pen van de borstkas, want dat vraagt een harde inzet en dan 30 keer achter elkaar voor­dat u met twee vingers onder de kin de luchtwe­gen vrij maakt en dan twee keer hard in de mond blazen. En zo door­gaan tot iemand anders het kan overne­men of de per­soon begint vanzelf weer te ade­men,” eindigt ze, zelfs een beetje buiten adem.
„Net op tijd” con­cludeerde ik, „want hier is uw halte. Doe voorzichtig met uit­stap­pen.”
„Nou, bedankt en ik wens u ook een fijne dag verder. Blijf gezond, ja?” knikt ze als ze uitcheckt.

Joomla tem­plates by a4joomla