historie
Winkel te kaik
Bron: Zaanse Wijken Zaandam-Zuid, 15 maart 2006
In
onze twee wijken (Zaanse Wijken Zaandam-Zuid en Rosmolenbuurt, red.) zijn
meer dan honderd winkels. Deze winkels zijn voor de leefbaarheid van onze
buurten van groot belang. Wij denken, dat het belangrijk is dat bewoners bekend
zijn met deze winkels. Wij zetten daarom elke maand een winkel te kaik.
In winkel te kaik van 2 edities terug was Jopie Kok het middelpunt. Met haar
Adam heeft zij de patatkraam bij de sluis uitgebouwd tot een snackbar en een
bar aan de K.Kanstraat.
Die geschiedenis gaat verder met Marcel (49) en Trudy (35) Kok.
Als jongste zoon bleek Marcel de aangewezen persoon om de zaak over te nemen. Eerst gewoon samen met z’n vader; zelf de patat snijden en alle slaatjes maken en ga zo maar door. We werkten ons tien slagen in de rondte. Dat was in ’82. Maar, ja, voordat ik dat besloot was ik dierenverzorger in Artis en eerlijk gezegd wou ik daar helemaal niet weg. Het was daar heel leuk werken en ik was toen ook veel te blij dat ik wist wat ik wilde worden.
Maar m’n ouders begonnen te kwakkelen en hadden gewoon hulp nodig, alleen konden ze het niet meer en m’n andere 2 broers voelden er helemaal niets voor.
In
’87 heb ik de zaak overgenomen. Ik heb er toen een disco van gemaakt
‘Te warskip’. Een leuke naam voor die tijd.
Tijden veranderen en zo ook onze zaak. We zijn een jongeren discotheek begonnen onder de nieuwe naam ‘Happy Day’s’.
We zijn alleen zaterdags open.
Als extra draaien we op de eerste vrijdag van de maand 'Goud voor Oud'. Heerlijke nummers uit de jaren '60 en '70. De echte pop-klassiekers van toen voor wie er maar zin in heeft om naar te luisteren en te dansen.
Nee, ik heb niet te klagen over de jeugd. Natuurlijk heb je altijd een groepje
dat niet wil deugen, dat is van alle tijden. Als discotheek moet je er wel
voor waken dat dat groepje niet de overhand krijgt.
Bij mij in de zaak gelden zeer duidelijke regels en ik heb er ook alle maatregelen voor genomen om die regels te handhaven. En dat lukt goed. Dan is er ook een goede sfeer en dan merk je dat het grootste deel van mijn jeugdige bezoekers goedwillende gezellige mensen zijn.
En, eerlijk gezegd, was ik vroeger zelf ook niet gemakkelijk. In die zin is de jeugd van nu niet anders.
Waarover ik me wel verbaas is de tijd waarop tegenwoordig uitge-gaan wordt. Voor 11 uur ’s avonds is er nergens iets te beleven. Voor die tijd wordt er elders (thuis?) het nodige gedronken. En echt jonge meisjes en jongens zie je tegen een uur of vier ’s nachts pas naar huis gaan.
Waar we ook erg ons best voor doen is de overlast. We controleren regelmatig
hoe ze bij ons weg gaan. En dan moet ik constateren dat de overlast meer van
oudere jeugd van de Dam af komt. Ik begrijp wel dat dat voor de bewoners het
zelfde blijft. Maar ik wil wel benadrukken dat we zeer nauwkeurig in de gaten
houden hoe de jongeren bij ons weg gaan. Ik moet wel stellen, aldus nog steeds
Marcel: we staan er wel in ons eentje voor. De politie wenst zich met hun
assistentie alleen te bemoeien met wat er rond de Dam gebeurt. Daar is alles
bewaakt met camera’s en daar beginnen ze hier niet aan.
Marcel’s vrouw kan ook niet stil zitten. Ook zij is een ondernemend
mens. Zij heeft sinds een jaar de RATAX overgenomen. Een echte uitdaging om
er wat van te maken. Het is ook om onze zaken een wat steviger basis te geven.
En daarbij hebben we het Makerijtje ook nog verpacht. Kortom plannen genoeg
bij dit ondernemend stel.
Winkel te
kaik
Bron: Zaanse Wijken Zaandam-Zuid, 12 april 2006
In onze vorige Winkel te Kaik waren wij op bezoek bij de Jongerendisco Happy Days, gelegen aan de K.Kanstraat. Maar wist u dat er op een steenworp afstand een dansgelegenheid is voor 30 jarigen en ouder.
Dat is de Kapiteinshut in de Klauwershoek. Wij gingen voor u op bezoek maar gauw bleek ons, dat deze gezellige 'tent' meer is dan 'dansen boven de 30'.
Wij spraken met Meinders Hondema (52 jaar), sinds oktober 2004 drijft hij
met zijn compagnon, Karin Veenstra (34 jaar) dit bedrijf. Daarvoor werkte
Hondema ruim 4 jaar achter de bar bij de Kapiteinshut.
Meinders Hondema is Fries van geboorte, spreekt als het moet de Friese taal
nog, maar van het Friese accent is niets te horen. Hij is zo'n 25 jaar geleden
in de Zaan blijven hangen. Hij kreeg verkering, trouwde en woont al vele jaren
op de Lagendijk in Zaandijk.
Hij is mede door zijn wonen in Zaandijk een echte Zaankanter geworden. Hij
maakt zich bijvoorbeeld druk dat sommige mensen op de Lagendijk niet in de
klassieke kleuren Zaans groen en wit willen verven.
Dat maakt hem dan ook uitermate geschikt om in de KLauwershoek te werken.
Het is een eeuwenoud Zaans buurtje waar veel sfeer heerst. De uitstraling
van de Kapiteinshut draagt veel bij aan de sfeer.
Maar wat is de Kapiteinshut?
In de eerste plaats een gezellig bruin café waar de prijzen vriendelijk
zijn. Een pilsje kost 1.60. Ook is er een bescheiden whisky-proeverij. Het
is echter meer dan een gezellig café, het wil ook een jazzcafé
zijn. In samenwerking met de Zaanse jazzclub wordt er minstens een maal per
maand, meestal op zondagmiddag een jazzband uitgenodigd. Wij zijn al enige
malen binnengelopen om de jazz te beluisteren. Sommige bands speelden de sterren
van de hemel. Als dit zo doorgaat dan spreken we binnenkort van een BIN-huis
aan de Zaan.
De Kapiteinshut is echter ook de bakermat van het minstens honderd leden tellende
Kapiteinskoor. Elke woensdagavond is hier openbare repetitie. Het zelfde is
op de donderdagavond, dan repeteerd het dameskoort For Everyone, op de eerste
zaterdagavond van de maand is er een dansavond met de Captains'Danceband.
Ook zijn er benefietconcerten en er is een muziekquizz. Het café is
ook utiermate geschikt voor het vieren van een verjaardag of bruiloft en het
houden van een receptie.
Als er zoveel roering is dan zou het wel ovelast kunnen veroorzaken voor omwonenden,
vroegen wij ons hardop af?
De heer Hondema lachte en zei "... overlast kennen we hier niet. Het
is zelfs zo dat de politie hier een kopje kofiie komt drinken om even bij
de komen van de overlast elders..."
In dat kader is het ook leuk te horen, dat de Gemeente plannen heeft voor
de herinrichting van het gebied rondom de Klauwershoek. Op een inloopavond
werden deze plannen in de Kapiteinshut op 3 april 2006 bekend gemaakt.
Een van de opmerkelijkste plannen is om van de Klauwershoek voetgangersgebied
te maken.
Dat zal de weg openen voor terrasjes en andere initiatieven.
De Kapiteinshut ziet dat helemaal zitten. Wij ook, want dan hebben wij aan
deze kant van de Zaan een eigen gezellig stadscentrum en hoeven wij de brug
niet meer over!
Winkel te kaik
Bron: Zaanse Wijken Zaandam-Zuid, 10 mei 2006
Al zeventig jaar bestaat onze winkel 'in lederwaren'. En ook op de zelfde plaats. Fahner in de A.F. de Savorin Lohmanstraat.
Wie kent ze niet, opgericht door vader P.Fahner in 1936.
Ik ben in de zaak gekomen toen ik zestien jaar was. Mijn vader wilde dat ik
er ook nog schoenreparatie bij deed, maar dat wilde ik niet. Ik heb meer met
in- en verkoop. Aan het woord is de trotse winkelier Chris Fahner.
Het geheim van het zeventig jaar bestaan zit heel eenvoudig in het feit dat
we steeds met de tijd zijn meegegaan: we waren bijvoorbeeld de eerste hakkenbar
in Zaandam met de kreet 'Eén paar in drie minuten klaar'. Ook waren
we de eersten met een fietsregenjas. Weet u dat nog? Die jas moest eerst worden
goedgekeurd door minister Westerterp. Ja, zo ging dat vroeger! En we hebben
altijd bijzonder service geboden! Bij de vraag wat die bijzondere service
dan inhoudt vertelt Chris dat hij nooit moeilijk doet als de koop niet naar
het zin is: 'tegoedbonnen' kennen we niet, gewoon geld terug.
Ja, er is veel veranderd. Meer uiterlijk natuurlijk. Ons assortiment is met het massatoerisme natuurlijk aangepast. De prijzen zijn natuurlijk geheel anders.
Als ik praat over 1966. Dan betaalde je voor een
schooltas (u weet wel zo'n aktetas) fl. 6,95. De goedkoopste koffer had je
al voor fl. 9,75 (ja natuurlijk wel van karton). Een mooie dames tas fl. 12,95
van echt leer!!
In die tijd had je ook meer zaken in lederwaren: Meijer aan de Westzijde,
Zaansleder op de Zuiddijk, De Waag op de Gedempte Gracht en later ook nog
Wastora aan de Westzijde.
De straat waaraan we liggen is prima. Het geeft een goede aansluiting naar
het centrum. Dat is altijd geweest. Wel was de straat iets voornamer met het
Gemeentehuis en de winkels: Zonjee - de juwelier; Vet - met speelgoed; Van
Zijp - ook een juwelier. Er was ook meer variatie van winkels met Kleuterhuis
Ria - aan de overkant. Sigarenwinkel - Van Vliet; Kantoorboekhandel De Gelder;
Theo Smit - Herenmode en Van Baalen Blanken - Banket. Ziet u het allemaal
weer voor u? Fluxus dat vroeger de Klaas Katerschool heette en niet te vergeten
Slagerij De Groot, die er ook al weer zo'n 40 jaar zit.
Wat Chris dwars zit en graag nog kwijt wil is dat er ook op zondag winkels
open zijn. Hij doet dat niet. Niet om religieuze redenen, maar de stad en
de mensen hebben ook rust nodig.
In hoeverre vader P.Fahner het schoenenvak heeft doorgegeven? Broer Paul heeft
een mooie zaak in o.a. podologie in de Peperstraat. En zoon Mark is zojuist
een mooie schoenen-reparatie-zaak + sleutelservice begonnen op Savorin Lohmanstraat
5. En zoon Paul heeft een schoenenreparatie en sleutelservice zaak op het
Buikslotermeerplein in Amsterdam Noord.
Binnenkort kunnen de klanten jubileumaanbiedingen verwachten van de jarige
winkel:
Fahner - Zeventig jaar!! Gefeliciteerd.
Bron: Zaanse Wijken Zaandam-Zuid, 7 juni 2006
Klokslag
tien uur stap ik over de drempel van damesmodezaak 'Nic de Bruin'. Deze damesmodezaak,
schuin tegenover het Skagerrak, is een begrip voor de bewoners van de Zuiddijk.
Of het nu komt door het slechte weer buiten -het regent namelijk al een paar
dagen onophoudelijk - of door de aanblik van vrolijke zomerkleuren in de winkel?
Ik krijg meteen een lentekriebelig gevoel. Het gevoel dat ik ook altijd krijg,
wanneer ik voor mezelf een nieuwe outfit ga aanschaffen. Ik zie vrolijk gebloemde
rokken, driekwart broeken in een leuke streep, hippe topjes en blouses. Mijn
handen jeuken om de rekken door te kijken. Maar Nic de Bruin komt mij lachend
tegemoet en brengt mij, al pratend over het slechte weer, naar een modern
zitje achter in de zaak. Terwijl hij koffie voor mij gaat halen, kijk ik om
me heen. Rechts bij de ingang is een kantoortje. Daar achter een mooi glazen
trappenhuis, gesteund door grenen balken en sponningen. Het geeft deze lichte
winkel een engels cachet. Links van de ingang, de toonbank. Ik zie drie ruime
paskamers. Dan valt mij een heel oude foto op, van een winkeltje waarop de
naam Nic de Bruin prijkt. Zou dit de huidige winkel kunnen zijn?
Nic bevestigt dit. "Mijn opa en oma zijn in dit pand begonnen. Zij kwamen
oorspronkelijk uit de Betuwe. Mijn opa ging met de handkar de deuren langs
met zijn koopwaar. Van de woonkamer aan de voorkant, werd de winkel gemaakt.
Van het huiskamerraam, de etalage. Na opa Nic, nam mijn vader de zaak over.
Ik kwam in 1977 in de zaak Ik run nu al weer bijna dertig jaar, samen met
mijn vrouw Hilde, deze winkel. Ook mijn zus helpt mee in de zaak. Je kunt
dus spreken van een echt familiebedrijf. Onder deze ruimte is een kelder.
Daar verkochten wij, in het verleden, herenmode. Nu verkopen wij mode voor
de iets oudere vrouw en de moderne 55+ vrouwen. Over het algemeen kiest de
tegenwoordige vrouw, in deze leeftijdscategorie voor combinatiemode. Deux-pièces
en mantelpakjes zijn uit de tijd. Veel ouderen kiezen voor een makkelijke
broek gecombineerd met jasje of blouse. Wij kopen zelf in, op beurzen. Ik
weet dat de oudere vrouw niet zo strikt de mode opvolgt, maar kiest voor wat
haar goed staat. Wij adviseren wel, maar de klant heeft natuurlijk het laatste
woord. Wij zien naast onze trouwe klanten ook veel nieuwe gezichten. Wij verlenen
service. Het vermaakwerk doen we zelf. Mouwen of broeken verkorten, soms een
taille innemen. Wij hebben geen opvolger. Onze twee dochters hebben een baan.
Ik zal dus waarschijnlijk door moeten werken tot mijn 65e levensjaar. Maar
gelukkig vinden wij het hartstikke leuk werk."
Wij wensen Nic en zijn vrouw Hilde veel succes en klandizie toe.
Slagerij De Ridder op de Zuiddijk.
Bron: Zaanse Wijken Zaandam-Zuid, 5 juli 2006
Welke Zaankanter kent hem niet. Nog komen de botenmensen die door de sluis
moeten even snel langs bij slager Hans de Ridder.
Maar sinds 2 jaar wordt de zaak gerund door Wim Stuifbergen met af en toe
assistentie van zijn vriendin Rena. Wim is 25 jaar.
Waar haal je de moed vandaan om op zo jonge leeftijd al zo’n verantwoordelijkheid
te nemen en wat is de toekomst van de middenstand eigenlijk?
Wim werkte al 8 jaar bij Hans de Ridder. Toen is hij even voor 2 jaar bij
de horeca bezig geweest. “Maar het mooie van dit vak is dat ik het hele
productieproces door mijn handen laat gaan. Ik koop een koe of varken in.
Ik been het zelf helemaal uit. Ik maak er zelf worst van. Ik heb direct contact
met de koper. Ook kan ik mijn horecaverleden er nog goed bij gebruiken: we
bieden ook gehele kant en klaar- maaltijden en dergelijke.
Verder belt Hans me nog elke dag op om te vragen of het goed gaat. Bij topdagen
als Kerst of Pasen heeft hij al in zijn agenda staan dat hij mij moet helpen
met rollades maken.
Verder zie ik voor het slagersvak en de gehele middenstand een goede toekomst.
Je moet je natuurlijk wel goed en duidelijk onderscheiden van het supermarktgebeuren.
Allereerst moet je goede kwaliteit leveren tegen een redelijke prijs. Ook
het contact met je klant moet persoonlijk zijn, dat betekent dat je je klant
en z’n wensen kent. En natuurlijk dat kleine beetje meer, zoals het
weten hoe het met iemand gaat.
Scharrelvlees
Zo hebben we welbewust gekozen voor scharrelvlees.
Dit diervriendelijk product wordt zeer gewaardeerd door mensen. Het is wel een tikkeltje duurder maar mensen hebben dat er wel voor over. Daar komt bij dat ik met mijn scharrelvlees nog goedkoper ben dan het gewone vlees bij AH.
Toevallig is het allemaal niet dat Wim de slagerij heeft overgenomen en dat
hij ook nog in een wijk als Zaandam-Zuid is terecht gekomen. Wim: “Ik
kom uit een slagersfamilie, mijn vader is slager en mijn grootvader was slager.
Beiden woonden in Egmond Binnen. Ik ben daar zelf ook geboren. Typisch een
dorpse sfeer en mentaliteit.
Ik vind dat hier ook weer terug. Dat gezellige babbelen als mensen hier in
de winkel staan. Soms lijkt het of ik een therapeut ben. Alles komt over de
toonbank en ik voel me er goed bij.
"Ik heb een goed stel medewerkers. Ik heb gezorgd voor een vaste bezetting
per dag, dat geeft herkenbaarheid en schept een band.”
Over de omgeving waarin de slagerij staat?
“Ze zouden van de gemeente uit er goed aan doen die bestrating verder
af te maken. Met de markt ben ik zeer gelukkig. Het trekt op de marktdagen
veel mensen en dat geeft gezelligheid en meer omzet. Ook de buurt(mensen)
mag ik graag: ze zijn gemoedelijk, men begroet elkaar en we gaan hier met
elkaar om als buren.
Slagerij De Ridder is een begrip en ik zal zorgen dat dat zo blijft,”
aldus Wim Stuifbergen.
Bron: Zaanse Wijken Zaandam-Zuid, 27 september 2006
Doba brood, broodjes en koffie
Deze morgen heb in een afspraak met Marjolein Landzaat, ook wel mevrouw Doba genoemd, van Bakkerij Doba op de hoek van de Savornin Lohmanstraat en de Zuiddijk. Het is een van die prachtige najaarsdagen, dus stap ik zonder jas met de warme zon in mijn rug de winkel binnen. Aan de vriendelijke verkoopster vertel ik waar ik voor kom en ze nodigt me uit in de ruimte achter de knusse bakkerwinkel. Het is koffietijd en mijnneus gaat te gast. Het heerlijk uitziende verse brood doet me watertanden.
Marjolein komt beneden en biedt mij koffie aan. Ze is een makkelijke prater en vertelt desgevraagd, dat de bakkerzaak een echt familiebedrijf is. "Ikzelf sta iedere dag in de winkel, die om acht uur open gaat, zaterdags om zeven uur. Om half twee 's nachts gaat mijn man de deur uit om samen met mijn zoon bij de zaak in Krommenie aan de Heiligeweg te gaan bakken. Sinds kort staat daar een nieuwe oven. Vroeger werd het brood hier gebakken. Mijn man staat al vanaf zijn negentiende in een bakkerij. Mijn dochter heeft ook in de zaak gewerkt, hier of in Krommenie. Sinds zij de deur uit is heb ik personeel. Op woensdag, vandaag dus, staat Monique in de winkel een gouwe meid, en zaterdags heb ik nog die meisjes erbij. We maken bijna alles zelf. Onze gevulde koeken zijn bij de klanten favoriet. De laatste jaren is vooral 'zwaar' brood in trek met veel granen en vitaminen."
Er komt een klant binnen die om een kop koffie vraagt en een belegd broodje. Hij gaat rustig zitten bij een van de twee piepkleine wandtafeltjes. Ik onderdruk de neiging erbij te gaan zitten en een praatje te maken. Er heest in de winkel een 'ons kent ons'-sfeer "Klopt," zegt Marjolein. "Al een jaar of acht hebben we een klein koffiehoekje en verkopen wij belegde broodjes. Wij hebben veel vaste klanten, het is een echte buurwinkel. Sinds de markt op de burcht staat zien we ook wel nieuwe gezichten. Vorige week zijn we met de verkoop van speculaas begonnen want de R is weer in de maand en volgende maand hebben we weer roomboter-banketstaven. Dan komt er weer een drukke tijd aan."
Op mijn vraag of ze het niet zwaar vindt, antwoordt Marjolien.. "Ik zou wel wat minder willen gaan werken, we zijn tijdens de bouwvak vakantie drie weken dicht, maar ik merk dat ik wat ouder word, ik zou wat meer vrije tijd willen hebben. Wij wonen vanaf 1984 boven de zaak. Nu er zoveel cafés en terrasjes zijn bij gekomen hebben we vooral in de weekenden veel geluidsoverlast,maar ik vind het nog steeds heel leuk werk. Onderscheiden van anderen is onze kracht." Ik maak nog een foto van de twee spontane vrouwen, voordat ik met een zwaai afscheid neem. Ik wens ze nog goede zaken.
Bron: Zaanse Wijken Zaandam-Zuid, 28 oktober 2006
Bosse - sigarenzaak aan de Peperstraat
Helemaal opgetogen komen ze binnen, Fred en Mar, ze zijn voor het eerst opa en oma geworden. Ik ben op bezoek bij de trotse eigenaren van Bosse – de sigarenzaak aan de Peperstraat en dat al vanaf negentienhonderd achtentachtig. Een Tabakszaak is het allang niet meer. Alles is te verkrijgen: tijdschriften, wenskaarten, lotterij, allerhande snoep en nog veel meer.
Met trots en zichtbaar plezier vertellen beiden over het begin en de opbouw
van hun zaak. Voor Fred begon de detailhandel in Amsterdam. Daar had zijn
vader in de Jordaan een groetenwinkel. Mar heeft haar roots in Zaandam. Zij
heeft een geweldig plezierige en leerzame tijd gehad bij het ronddelen van
koffie tijdens de marktdagen op de Rozengracht. Een echte mannenwereldje was
dat, maar nogmaals erg gezellig en leerzaam.
Fred ontmoette zijn Mar tijdens zijn weekend tochtjes naar Bergen. Onderweg
heen of terug werd altijd de Showboat aangedaan. Ze bleken niet alleen zakelijk
goed bij elkaar te passen maar de liefde deed ook z’n werk. Na wat heen
en weer reizen tussen Zaandam en Amsterdam deed zich de gelegenheid voor zich
te vestigen in de Peperstraat. Nu alweer zo’n achttien jaar geleden.
Een zeer goede plek. Een goede winkelstraat met veel mensen, een bushalten
van het openbaar vervoer. We voelen ons op onze plek en zijn gelukkig.
Het mooie is, vervolgt Mar, dat we het niet alleen voor de boterham doen.
Zo af en toe denk ik wel eens dat we maatschappelijk werkers zijn. Daar nemen
we ook de tijd voor. Mensen zijn niet alleen klanten. Ieder mens heeft een
geschiedenis en aandacht nodig. Het is toch een kleine moeite de tijd te nemen
voor elkaar. Soms gebeurt het wel eens dat er zo’n ongeduldige klant
tussen staat, die op hoge toon eist dat er geholpen wordt. Dan leg ik het
gewoon uit dat als zij aan de beurt is zij ook de volle aandacht wenst.
Ook komt het voor dat Mar pedagoog moet zijn. Ja, want ook die kleintjes kunnen
dwingend en eisend een grote mond op zetten. Het is dan net een toneelstukje.
Ik laat ze het rustig allemaal opnieuw vertellen maar dan zonder die toon.
En het werkt.
Kortom, sigarenzaak Bosse, is niet alleen een sigarenzaak. Het is bijna een
buurthuis waar je ook je shag, sigaretten, de Story en nog veel meer kunt
kopen. Ook mijn hond trekt mij er altijd naar binnen als we langs lopen, want
ook die weet dat je er altijd aandacht en lekkers krijgt.
Bron: Zaanse Wijken Zaandam-Zuid, 22november 2006
Dansschool Diederich Hoorn
Bij wijze van afwisseling waren wij deze keer niet te gast bij een winkel in onze buurt maar bij een dansschool. Het betreft hier Dansschool Diederich Hoorn, Zuiddijk / hoek Jonge Arnoldusstraat. Ik werd ontvangen door eigenaar Henk Kruse. Samen met zijn vrouw Marja zijn zij al jaren een begrip bij het danslustige publiek.
Volgend jaar op 17 februari 2007 is het dertig jaar geleden, dat zij de dansschool van Diederich Hoorn overnamen. De toenmalige wethouder Breedveld opende de danszaal. Een prachtige koperen bel boven de bar getuigt nog van dit feestelijke gebeuren. Kruse is het prototype van een dansleraar. Ondanks zijn vrijetijdskleding straalt hij elegantie uit. Door zijn rustige optreden creëert hij een natuurlijk overwicht.
Hij heeft het erg druk. “Dat is wel eens anders geweest. Een paar jaar terug beleefden de meeste dansscholen een dip, maar sinds het tv-programma ‘Dancing with the stars’ is de belangstelling voor stijldansen meer dan verdubbeld.
Dat betreft alle groepen, maar het meest is dat zichtbaar onder de 12 tot 14 jarigen. De leeftijd van de meeste danslustigen ligt onder de 20 jaar, dan hebben we nog 15 tot 20 paren bij de gevorderden.” aldus Kruse. “Het is als bij een piramide, de grootste groep is de startgroep, dan de gevorderden en boven in de top de vergevorderden.”
Normen en waarden
Tijdens de les brengen wij de jeugd ongemerkt een gevoel van normen en waarden bij.
Samen met zijn vrouw is Kruse iedere avond present. “In andermans vrije tijd.”
"Mijn vrouw heeft haar eigen danspartner, net als ik. Dat zijn vrijwilligers die vergevorderd zijn. Zij vinden het erg leuk om te doen. Ik heb drie dames die me willen helpen, mijn vrouw heeft twee vaste danspartners waarvan er een het diploma rolstoeldansen heeft gehaald en daar ook les in geeft. Niet hier, want deze locatie is niet geschikt voor rolstoelgebruikers.”
De dansgroep ‘De swingende wielen’ is te vinden op internet en geeft ook les in Zaandam.
Kruse vervolgt: “De mensen zijn individualisten geworden, iets samen met een partner ondernemen is voor velen een ontdekkings-reis. Dansers met talent haal ik er na tien tot vijftien lessen zo uit. Voor dansen hoef je niet lenig te zijn, iedereen kan het leren. Je moet wel een goed gevoel voor ritme en muziek hebben.
Toch merk je aan de jeugd dat ze op de scholen geen gymnastiekles meer krijgen van echte gymleraren. De mensen die nu gym geven zijn wel bevoegd om die les te geven, weten waar ze op moeten letten, hebben een EHBO-diploma, maar zijn geen echte gymleerkrachten.”
Dansschoenen
Bij dansschool Diederich Hoorn kan men ook dansschoenen kopen. ”Voor niet veel geld kunnen ze bij mij goede dansschoenen met gladde zool bestellen.”
Even later sta ik zwijmelend voor een vitrinekast waarin de mooiste dansschoentjes staan uitgestald. Men kan deze creaties bijna geen schoenen meer noemen. Deze sprookjesachtige kunstwerkjes in slangenleer, satijn of nappa zijn zo sierlijk dat de draagster zich een filmster zal wanen.
Er wordt op mijn schouder getikt. Kruse wil nog even kwijt dat hij een eigen website heeft met leuke foto’s en informatie: www.diederichhoorn.nl
Ik neem afscheid van een man die van zijn hobby zijn beroep heeft kunnen maken, een tevreden man. Wij wensen hem en zijn vrouw nog vele succesvolle jaren toe.
Bron: Zaanse Wijken Zaandam-Zuid, 20 december 2006
Deze maand waren wij op bezoek bij Snackbar Kok, op de Tuiniersstraat, schuin
tegenover de Dekamarkt. Wij werden hartelijk ontvangen door Nicoline Kok,
de huidige eigenaresse, als mede door haar moeder Mevrouw Bep Kok.
Snackbar Kok is een echte buurtzaak, die eigenlijk al heel lang in onze wijk
is gevestigd. Al tijdens de oorlogsjaren maar vooral ook in de jaren daarna,
runde Lauw Kok, de opa van Nicoline, al een ijszaak op de Zuiddijk. Op een
bepaald moment had hij zelfs zes ijskarren op de weg.
Omstreeks 1948 verhuisde de zaak naar de Krugerstraat hoek Steinstraat. Van
lieverlee werd het assortiment uitgebreid met snoep en later ook met snacks.
Dat laatste werd op een gegeven moment het belangrijkste product. Een van
zijn zonen, Jan, werkte al vrij snel mee in de zaak. Eerst als elf jarige
stiekem op een ijskar, later als veertienjarige in dienst bij zijn vader.
In de zeventiger jaren van de vorige eeuw volgde Jan zijn vader op en deed
dat samen met zijn vrouw Bep. In 1975 werd de Krugerstraat buurt gesaneerd
en moest er verhuisd worden. Er werd toen het huidige nieuw gebouwde pand
op de Tuiniersstraat betrokken.
Vader Jan overleed in 1999. Van zijn drie kinderen was Nicoline degene,
die uiteindelijk besloot de zaak voort te zetten. Zij was toen in de twintig.
Een rol speelde, dat zij een opleiding hotelschool had gevolgd en ook al in
het hotelwezen had gewerkt. Zij werd wel in het diepe gegooid maar met behulp
van moeder Bep wist zij het te redden.
De zaak ziet er zeer verzorgd uit en is een echte gezellige loopzaak waar
veel nieuwtjes en verhalen worden uitgewisseld. Mevrouw Kok vertelde ons,
dat zij eigenlijk geen krant hoeft te lezen. Zij weet immers alles al. Omdat
de zaak al lang bestaat komen er ook regelmatig voormalige buurtbewoners langs.
De vestiging van de Dekamarkt aan de Prinsenstraat heeft meer vertier in de
buurt gebracht. Ook de aanwezigheid van de markt op de Burcht is duidelijk
merkbaar. Baldadige jeugd zorgde in het verleden nog wel eens voor problemen.
Goed en efficiënt ingrijpen van de buurtagent maakte hieraan een einde.
Uiteraard wordt nog steeds ijs verkocht; soft-ijs wel te verstaan. Veel van
de producten worden zelf gemaakt. Dat zijn onder meer slaatjes, lihan boutjes,
friet eieren, saté kroketten. Voor de zelf gemaakte Hamburgers komen
veel vaste klanten. Dat product loopt als een trein.
Wij waren op bezoek bij twee hardwerkende vrouwen. Wij hebben hen voor U op
de foto gezet. Een bezoek aan hun zaak is voor smulpapen een belevenis
