historie
Geschiedenis van het Wijksteunpunt Dirk Prins
Door Louise de Ruiter (gastvrouw bij Dirk
Prins)
Op 16 november 1973 werd het gebouw, toen nog Dienstencentrum, geopend. Het
kreeg de naam Dirk Prins.
Dirk Prins was werkzaam bij de Sociale Dienst van de gemeente Zaandam, belast
met Ontwikkeling en Ontspanning voor bejaarden (O&O). Hij wilde een gebouw
neerzetten, voor ouderen vanaf 65 jaar. Deze doelgroep had dan een eigen ontmoetingsplek.
In de bestaande buurthuizen kwamen veel jongeren. Het Dienstencentrum kreeg
daarom voor ouderen het doel om sociale kontakten te kunnen leggen met leeftijdgenoten.
Opgericht werd bijvoorbeeld de Soos, waar de bezoeker een kaartje kon leggen,
of een spelletje biljart. Men kon er schaken of dammen en een praatje maken
aan de leestafel.
Dat er erg veel behoefte was onder deze doelgroep, bleek uit het feit dat
de Soos, zowel in de ochtend als in de middag altijd vol zat. Soms kon men
met moeite een stoel bemachtigen.
Buiten de Soos om waren er ook andere activiteiten in het gebouw. Deze stonden
onder leiding van de maatschappelijke dienstverlening.
Er waren diverse clubjes; meer bewegen voor ouderen, volksdansen, koersbalclub,
handwerkgroep, een schaakclub, een zangkoor, een fotoclub, een bridgeclub,
ouderenorkest, een creativiteitsclub, een tekenclub en schilderclub. Dit alles
voor spel en ontspanning.
Tussen de middag was er een restaurant (5 dagen in de week) waar men gezamenlijk
gezellig met elkaar kon eten. Dit begon met een paar mensen, maar al gauw
groeide dat uit tot 18 á 22 personen. De maaltijden werden verzorgd
en verstrekt door het Mennistenerf.
In de beginjaren was er in het centrum ook nog een douche. Er waren in die
tijd in Zaandam-Zuid nog niet in alle woningen douches. Men kon dan gebruik
maken van de douche in Dirk Prins. Zeker 10 omwonenden maakten er gebruik
van en dat voor ƒ. 0,25 per douchebeurt!
Buiten de vaste activiteiten in het gebouw om werden ook themamiddagen georganiseerd
in de grote zaal. Zo kwam bijvoorbeeld de Diabetesvereniging iets vertellen
over suikerziekte. Bureau Bejaardenaangelegenheden kwam iets vertellen over
inschrijven voor een bejaardenwoning. En de Spoorwegen over speciale mogelijkheden
voor ouderen. Speciale filmmiddagen over Oud Zaandam werden georganiseerd
door Henk Poppen.
Een boswachter uit Castricum kwam iets vertellen over de natuur. Uiteraard
kon toen een vertegenwoordiger van het recreatiegebied het Twiske, om iets
over de 4 seizoenen te vertellen, niet ontbreken.
In het voor- en najaar werden er modeshows georganiseerd. Deze werden druk
bezocht.
Omdat het uiteraard allemaal zo goedkoop mogelijk moest waren de mannequins
vrijwilligsters uit eigen gelederen, onder andere Annie Vaal, Diet v/d Zee
en Erika Klarenbeek
In het winterseizoen werden één keer per maand op zondag koffieconcerten
georganiseerd. Die werden ook altijd heel goed bezocht. Zelfs mensen van buiten
Zaandam kwamen hier speciaal voor langs..
Er bestonden verschillende commissies: Werkcommissie, Reiscommissie, Activiteitencommissie,
Koffieconcertcommissie. Daarnaast bestond er ook nog een Buurtgericht Ouderenwerkcommissie.
Deze had als taak om in de buurthuizen ook bepaalde activiteiten voor ouderen
op te zetten waaronder koersbal.
In de activiteitencommissie werden diverse ideetjes aan de man gebracht en
uitgewerkt.
Bijvoorbeeld in de zomer fietstochtjes naar Wijk aan Zee, het Twiske, of Castricum.
Het moest wel bereikbaar zijn. Onderweg werd dan ergens pannenkoek gegeten,
en gezellig met elkaar wat gedronken. Er was veel animo, want er waren al
gauw zo 16 deelnemers.
Ook de strippenkaart moest er wel eens aan geloven. Mevr Schilperoord en haar
man zochten dan een tocht uit, met zoveel strippen. En op die manier zat men
dan wel eens in de buurt van de Afsluitdijk, Bloemendaal, Zandvoort of Wijk
aan Zee.
Ook de mannen wilden niet achter blijven. Die organiseerden in de zomer een
viswedstrijd, met als inzet een wisselbeker. In de winter waren ze rond de
biljarttafels te vinden.
Zelfs toen organiseerden ze al biljarttoernooien, wat tot op heden nog het
geval is.
In die tijd zat de Soos erg vol en met het optreden van het Seniorenorkest
in de grote zaal werd het een gezellige boel.
Er werden ook bingomiddagen georganiseerd, alleen in mindere mate dan heden.
De ouderen hadden in die tijd een groot aanbod aan activiteiten en georganiseerde
middagen. Er was altijd wel iets te doen. In december werd altijd rond de
Kerst een Midwintermiddag georganiseerd met muziek en voordrachten. De gasten
en bezoekers werden dan op koffie en kerststol getrakteerd.
Verder was er in het gebouw een kapsalon aanwezig (Van Elswijck dames- en
herenkapper).
Speciaal voor de ouderen. En één keer per week kwam er een pedicure
(Ans Smit) de voeten van de liefhebbers verzorgen.
Voor mensen die vragen hadden over uitkeringen, belastingen etc. hield mw.
Gre Koster (beroepskracht) twee keer per week, op dinsdag en donderdag van
10.00 tot 12.00 uur, spreekuur. Het belastingkantoor hield in Dirk Prins ook
speciale spreekuren.
Zelfs was er de mogelijkheid om de huursubsidieformulieren in te laten vullen.
Na 1976 kwam Tafeltje Dekje. Deze maaltijdvoorziening werd toen verzorgd door
Oostergouw.
De buurtbewoners konden, indien ze door ziekte of handicap niet zelf konden
koken, zich opgeven bij Dirk Prins. Ze werden dan bezocht door vrijwilligers
voor een indicatiegesprek en werd gevraagd wat hun wensen waren. Degene die
bijvoorbeeld nog goed ter been waren en in de buurt van Dirk Prins woonden,
werden verwezen naar het Dienstencentrum, om daar tussen de middag gebruik
te maken van de maaltijden. Hierdoor ontstond er, vooral voor mensen die eenzaam
waren, een stukje sociaal contact met andere buurtgenoten.
Er kwam ook, als dienstverlening voor ouderen, zieken en gehandicapten, een
systeem voor personenalarmering. Men kon zo langer zelfstandig blijven wonen.
Ook hier werden vrijwilligers ingezet voor indicatiebezoek en aansluitingen.
Er was een project Graag Gedaan dat ook gerund werd door vrijwilligers. Deze
verleenden hand- en spandiensten in Zaandam. Kleine klusjes zoals begeleiding
van en naar het ziekenhuis, boodschappen doen, klusjes in de tuin etc.
Ook was er een telefoonketen met circa 8 personen. De deelnemers belden elkaar
op een vast tijdstip terwijl, als alles oké was, de cirkel eindigde
bij een vrijwilliger.
In de jaren 80 werden ook cursussen Engels en Engels voor gevorderden gegeven
door een docent van het Regiocollege. Daar was veel belangstelling voor..
In die tijd waren ruim 90 vrijwilligers werkzaam in Dirk Prins. In commissies,
koffiebalie, restaurant tussen de middag, kantoorvrijwilligers, maaltijden
thuis en alarmering
Zo'n 3 tot 4 keer per jaar werd, in de avonduren, de boel wel eens verhuurd
aan zusterorganisaties, zoals onder andere de Diabetesvereniging en het Regionaal
Patiënten Consumenten Platform.
Mandolinevereniging Musica huurden ook een zaal voor hun repetities, maar
dan overdag.
De koffiedames hielden één keer in de twee maanden een gezellige
koffiemiddag. Er werden verschillende dingen gedaan, zoals voordrachten, of
er werd iemand uitgenodigd om te komen vertellen over de Zaanse klederdracht.
Of er werden dia's vertoond van Oud Zaandam.
Voor belangstellenden werd er ook wel eens een cursus bloemschikken gegeven.
Carla Offerman maakte, als één van de koffiedames, kleine Indische
hapjes die eenvoudig te bereiden waren. De recepten vonden daarna gretig aftrek
bij de dames en heren.
In de beginjaren werd ergens in augustus/september een bustocht georganiseerd
voor de koffiedames. Uiteraard op eigen kosten. De kantoorvrijwilligers mochten
niet mee, het was uitsluitend voor de koffiebalie. De kantoorvrijwilligers
zijn toen zelf wat gaan organiseren en gingen eens in de 6 maanden gezamenlijk
uit eten. Vooraf werd bijvoorbeeld een museum bezocht, of een stadswandeling
gemaakt, onder leiding van een ervaren gids. Het was heel leuk om eens privé
met elkaar op te trekken. Je zag elkaar nauwelijks en door deze uitstapjes
had men nog een stukje persoonlijk contact, terwijl er eens ander gesprekstof
was dan over het werk.
Ieder jaar werd een programmaboekje uitgegeven met daar in alle activiteiten
van het Dienstencentrum. Het boekje werd verspreid onder de 65+ ers in Zaandam
Zuid..
Het adressenbestand kwam van de gemeente. Het bestand werd bijgehouden door
een kantoorvrijwilliger.
In beginjaren tachtig waren er in Zaandam Zuid circa 1.500 65 +ers. Heden
ten dage is dat aantal sterk toe genomen. Omdat het bijhouden van een adressenbestand
te duur was geworden werd er alleen een boekje voor intern gebruik uitgegeven
en verspreid over de bezoekers en clubs.
Bij een jubileumjaar werd een speciaal boekje uitgegeven. Hierin kwamen buiten
de beroepskracht en voorzitter van de Weco ook vaste bezoekers aan het woord.
In de jaren tachtig is ook geprobeerd om een bioscoopproject op te zetten,
op woensdagmiddag in het Saentje. Ouderen konden daar gebruik van maken tegen
gereduceerde prijs. Initiatiefnemers waren onder andere Maartje van Maasdam
en Jan Stuiver. Helaas werd dit geen succes.
Snel werd er een nieuw plan bedacht. Een infobalie voor ouderen. Men wilde
niet alleen maar naar het theater, museumbezoek en uitstapjes maken. Men ging
liever op stap met iemand die dezelfde interesse had. Ook dit was helaas van
korte duur.
Na 1988 begon het te veranderen Er werd alleen nog subsidies verleend aan
projecten als Dagopvang en Meer bewegen voor ouderen. De bridgeclub en het
seniorenorkest moesten wijken naar andere locaties buiten het dienstencentrum.
Dit ging niet zonder hevig verzet.
De Dagopvang begon met één keer per week en werd later uitgebreid
naar drie keer.
Ook werd Soos+ opgericht die duidelijk in een behoefte voorzag bij de ouder
wordende mens.
Eén keer per jaar hield het dienstencentrum een Open Dag, waarin alle
diensten en activiteiten werden gepresenteerd aan de belangstellenden/bezoekers,
van buiten het gebouw.
Deze open dagen werden steeds heel goed bezocht.
Het Dienstencentrum Dirk Prins is 3½ jaar geleden Wijksteunpunt Dirk
Prins geworden en zit nu veilig onder de warme vleugels van het Mennistenerf.
We leven inmiddels met een heel nieuwe generatie ouderen met andere ideeën
en interesses.
Zo is een aantal jaren terug er een digitaal trapveld gekomen, waar de ouderen
van nu, kennis kunnen maken met de computer. Er is veel belangstelling, getuige
de wachtlijsten. Het koor krijgt steeds meer uitbreiding en ook de schilderclub
heeft veel liefhebbers erbij gekregen. Elke maand wordt op woensdagmiddag
een bingo gehouden, die volle zalen trekt,
De bustochten die georganiseerd worden zijn bij de ouderen heel gelieft.
Ook in de avonduren is er ruimte verhuurd. Cursussen van Scheidegger en een
Bridgeclub.
We hebben een kapsalon in huis, en een pedicure. Tweemaal per week bloedprikken
door het artsenlaboratorium. En sinds een half jaar hebben we ook het OBAZ-project,
oftewel het project Onze Buurt Aan Zet. Vrijwilligers verlenen hand- en spandiensten
aan ouderen in Zaandam-Zuid. Het nieuwe project voorziet heel duidelijk in
behoefte, gezien de aanvragen en belangstelling.
Het Wijksteunpunt Dirk Prins is een gebouw wat met zijn tijd mee wilt gaan.
Het is goed waar te nemen dat de mensen na een bezoekje met een voldaan gevoel
huiswaarts keren.
Een ruimte waar bezoekers hun plekje zoeken en zich prettig voelen. Iemand
treffen waar ze een babbeltje mee kunnen maken, een biljartje kunnen doen,
krantje kunnen lezen, kopje koffie drinken. Dit alles onder eigen leeftijdgenoten.
Het geeft een goed gevoel om, (zoals ik laatst iemand hoorde zeggen): "Als
ik binnen kom dan denk ik altijd, wat is het hier gezellig." En dát
is nou precies het doel waar wij het, als vrijwilligers, allemaal voor doen.
De mensen weer bij elkaar brengen door leuke, gezellige en doelmatige ontvangsten
te realiseren, in het vertrouwde Wijksteunpunt Dirk Prins.
Feestweek in Wijksteunpunt Dirk Prins
Van onze redactie.
Zaandam - Wijksteunpunt Dirk Prins viert dertig
jarig bestaan.
In de week 10 tot 14 november 2003 was het een gezellige drukte. Het was precies
dertig jaar geleden dat het Dirk Prinshuis, zo heette het toen, werd geopend.
Voor de hele week was er een dagvullend programma samengesteld.
Maandagmorgen beet mevrouw Bakker het spits af door spontaan in de koffiezaal
op haar accordeon te spelen. Er was heel veel te doen en te beluisteren: film
kijken, een koersbalwedstrijd tussen de Exter en Dirk Prins, zang, dans, een
kleine rommelmarkt, rad van avontuur, open computerles, een open les creativiteit,
schilderen enz.
Op woensdagmiddag hield Stijntje
Hammer, gehuld in klederdracht, een lezing over de Zaanse klederdracht. Het
werd een gezellige middag. Er gingen allerlei kledingstukken de zaal in de
rondte zodat iedereen kon zien en voelen hoe de historische jasjes en mutsjes
waren gemaakt.
Wat tot grote hilariteit leidde, was de presentatie van ouderwetse onderbroeken.
Onmiddellijk werd volkomen duidelijk waar de term 'onderbroekenlol' vandaan
kwam! Eén mevrouw moest met alle geweld de mutsjes uitproberen, wat
ook wel een komisch gezicht werd.
Er hingen heel veel oude foto's van de Gemeente met de titel "Kent u
deze buurt nog?". Tevens was er een expositie van het werk van Ed Müller
met fraaie etsen van mooie plekjes in Zaandam.
De feestweek werd afgesloten met een heerlijk koud-buffet en een leuke feestavond
voor alle vrijwilligers, opgeluisterd door het huisorkest. Tussen de bedrijven
door memoreerde Louise de Ruiter in een ontroerend verhaal de dertig voorbije
jaren.
Voor iedereen kwam het als een volslagen
verrassing dat wethouder mw. J. Schouten-Berger maar liefst 15 vrijwilligers
'decoreerde' met een gemeentepenning.
Al met al kon het Wijksteunpunt, dankzij de inzet van alle vrijwilligers,
terugzien op een geslaagde week.
Op naar het volgende lustrum!
